هفته ی گذشته ی خودمو paris je t'aime نامگذاری می کنم وقتی که هر روز از بیمارستان بر می گشتم و بعضی اپیزوداشو دوره می کردم مخصوصا اپیزود Faubourg Saint-Denis

در مورد رابطه ی دختر بازیگر( ناتالی دوست داشتنی) و پسر نابینا بود

از شت گفتن Francine خوشم می اومد

موزیک متنش : True

We're all in the dance

روز هایی که خودم را بیشتر دوست می دارم وقتی گوشه ای آرام می گیرم و تبم اجازه نمی دهد حتی به چیزی فکر کنم٬سبکی مانند حس مرگی سپید

پروسه ی عجیبی دارد این بیماری ویروسی

از دختر اردیبهشتی نازنین٬آقایی که پزشک۷۸ می باشند و آقای بابای نم نم کمال تشکر را دارم که در کامنت های پست قبلی به من یاد آوری کردند که روزی دلم برای این درمانگاه های آموزشی تنگ می شود

دیروز درمانگاه گوارش با استادی که نفس ما انسان ها می باشد بودیم٬خانم تقریبا چاق و چادری اومد نشست دکتر ازش پرسیدن چند سالته گفتم الان می گه ۵۰ اینا٬گفت نمی دونم ۳۲ می شم دکتر با خنده گفت این که نصف شماست بعد دفترچشو باز کرد گفت خانوم  ۴۵سالته شما

قبلا در کلینیک اندو شده بود نتیجه ش همراهش نبود دکتر دونه دونه با حوصله ازش سوال می پرسید اونم گفت چند تا ضایعه دیدید که خوش بین(خوش خیم) بود٬ما روبروی استاد خیلی خودمونو کنترل می کردیم و نخودی می خندیدیم٬بعد از آخرین سوال خانومه گفت آره که با هم رفتیم زیر زمین!!استاد با لبخند ملیح زد رو پاش و گفت بله منظورتون همکفه و...

بیچاره خانومه حالا سعی می کرد جملشو درست کنه

تصور کنید ما ۵ تا استیجر به همراه اینترن ها و رزیدنتمون!

آهان یک چیز دیگه:اون روز  یه آقاهه با شکم گنده اومد تو استاد یاد یک اصطلاحی افتاد به نام

به قول استاد بعد ۹ ماه باد به دنیا می آد!

حالا اگر یک عدد ساعت به دیوار دستشویی و حمام می زدند بازهم آرامش داشت؟!

جلو اشیا نوشته زاغ پلاستیکی٬وانمود می کردم به اسلاید های استاد بیهوشی توجه دارم و براش توضیح دادم که تولیدش متوقف شده!

پسر عموی یکی از بچه ها یه بار تو بچگی هاش نوشته حمید پلاستیکی

جوزف لطف کرد و منو به بازی ۶ کلمه ای دعوت کرد

جمله ی من:چرا همیشه بارون رو من می باره؟!

ترجمه ی اینه:

بله با شمام شما دوست عزیز بله خود شما...

و کلمات مورد نیاز به سمت رسانه ی مورد نظر پرتاب خواهد شد